Παράλληλα με την καλλιέργεια της ελιάς, στην περιοχή αναπτύχθηκε και μια μορφή βιοτεχνίας, εκείνη των λιοτριβιών.
Στην αρχαϊκή της μορφή, σ΄ αυτήν δηλαδή που χρησιμοποιεί την δύναμη των ζώων για να συνθλίψει τον ελαιοκαρπό, είχε μεγάλη εξάπλωση στην περιοχή.
Για πολλά χρόνια τα κουμιώτικα λιοτρίβια δούλευαν με αρχέγονη τεχνική. Ξύλινα επίπεδα αλώνια, ξύλινοι κάδοι, ξύλινα στυπτήρια, ξύλινος άξονας στο κέντρο του αλωνιού, που τον έστρεφαν υπομονετικά γερά άλογα, τα οποία καθοδηγούσε ο αλωνάρης, όσο να λιώσουν οι ελιές, να πολτοποιηθούν και να μπεί ο πολτός σε μάλλινα τσαντίλια που στοιβάζονταν από το στοιβαχτή και να ρίχνουν βραστό νερό οι τσαντιλιέρηδες που έστρεφαν με δύναμη, με τα δυο χέρια τους, τον ξύλινο στίφτη.
Ο αλωνάρης φορούσε τσουβαλένια ποδιά, την κοτσίδα, στερεωμένη στη μέση του με χοντρό σπάγκο. Η κοτσίδα έσταζε ολόκληρη λάδι.
Μέχρι το 1970 και παλιότερα, λειτουργούσαν στην περιοχή της Κύμης, 45 λιοτρίβια. Απ’ αυτά τα περισσότερα και παλαιότερα ήταν ιπποκίνητα-χειροκίνητα.
Δύο από αυτά λειτούργησαν από τα μέσα του 19ου αιώνα περίπου μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 και στο χωριό της Άνω Ποταμίας.