Την ύπαρξη των ελαιόδεντρων στην περιοχή από αρχαιοτάτων χρόνων, μαρτυρούν τα απολιθώματα με φύλλα ελιάς που έχουν βρεθεί. Μεγάλο ποσοστό αυτών των ελαιόδεντρων έχουν ηλικία αιώνων και μερικά μεγαλύτερη από χιλιετία.
Από τα μέσα του 18ου αιώνα, υπάρχει σημαντική παραγωγή λαδιού στην περιοχή και στα τέλη του ιδίου αιώνα σημειώνονται και εξαγωγές. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, κατά την έκρηξη της επανάστασης το 1821 στην Κύμη, υπήρχε μεγάλος ελαιώνας που πυρπολήθηκε από τους Τούρκους. Την ίδια χρονιά ο Ομέρ Πασάς της Καρύστου, εγκατεστημένος προσωρινά στο Αυλωνάρι συγκεντρώνει λάδι από τα χωριά της περιοχής που το μεταφέρει και το αποθηκεύει στο Δύστο.
Η παραγωγή του λαδιού συνεχίστηκε μετά την απελευθέρωση να αυξάνεται παράλληλα με την παραγωγή κρασιού. Υπάρχουν στα μέσα του 19ου αιώνα εξαγωγές λαδιού σε διάφορα λιμάνια του Αιγαίου.
Το λάδι σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα είναι σταθερά το δεύτερο εξαγώγιμο (μετά το κρασί) προϊόν της περιοχής της Κύμης, παρότι την εποχή της μεγάλης ζήτησης του κουμιώτικου κρασιού (1875-1890) ίσως η ελαιοκαλλιέργεια περιορίστηκε κάπως από την επέκταση των αμπελώνων. Η ποιότητα του επίσης είναι σχετικά καλή. Το 1874 στην έκθεση της Βιέννης το λάδι του Δήμου Κυμαίων μαζί με αυτά των δήμων Μεσσαπίων και Αιγαίων πήρε το χάλκινο βραβείο.
Με την αύξηση της εθνικής παραγωγής ελαιολάδου (που σημαίνει πτώση των τιμών) και παρότι με την παρακμή της αμπελουργίας στην περιοχή φυτεύτηκαν και νέα ελαιόδεντρα, η παραγωγή του λαδιού εξαιτίας της μηδαμινής περιποίησης των ελαιοδέντρων έπεσε αισθητά.
Η καλλιέργεια των δέντρων άρχισε να γίνεται κάπως πιο συστηματικά μόνο μετά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Ωστόσο η μετανάστευση των κατοίκων από την περιοχή προς τα αστικά κέντρα και το εξωτερικό, που πήρε μεγάλες διαστάσεις τις δεκαετίες 1950-70 συντέλεσε και πάλι στην μείωση της παραγωγής. Μόνο μετά την ένταξη μας στην ΕΟΚ και την ΕΕ, βοηθούντων και των επιδοτήσεων, ένα μέρος των ελαιοδέντρων της περιοχής άρχισαν και πάλι με τις κατάλληλες περιποιήσεις να γίνονται παραγωγικά.
Η περιοχή της Άνω Ποταμίας είναι σήμερα ένας απέραντος ελαιώνας και αποτελεί την μόνη αγροτική ενασχόληση κάθε οικογένειας.
